Profesor Wejman wyróżniony Honoris Gratia

„Grzesiu Turnau przyszedł!” rozległo się podekscytowanym szeptem w tłocznej sali. A ja akurat byłam obok. Tak to bywa z szeptami w dużym gronie, że bywają lepiej słyszane, niż by się chciało.

Tak więc, owszem „Grzesiu Turnau przyszedł”, co niechybnie już musi oznaczać w Krakowie event duży. Potem jednak okazało się, że był nie tylko on, ale i Adam Bodnar, Dorota Segda, Andrzej Mleczko i wielu innych szacownych profesorów, mecenasów i lekarzy. Czyli ostateczne krakowskie bingo. Byli rzecz jasna i artyści, byli fotoreporterzy i gros publiczności w odkłaczkowanych płaszczach. Wszystko według zasad.

Pałac wypełnił się ludźmi już niemal kwadrans przed otwarciem, setki (a jest ich trzysta) prac Wejmana można więc było obejrzeć względnie spokojnie. Od tych czarno-białych w niewielkiej skali, do większych, w kolorze, choć tym artysta nie szafuje. Trzyma się kolorów ziemistych, zabrudzonych, praktycznych i pragmatycznych. Wyjątkiem są niewielkie prace-obiekty z pudełek po papierosach. Jeszcze osobną rzeczą jest niezwykła (płasko)rzeźba-obiekt – druciane ryby. Bardzo żałuję – w ogólnie dość udanej architekturze całej wystawy (w centrum sali głównej znajduje się cykl grafik „Komedia horyzontalna” prezentowany na kilkunastometrowej wstędze), że ryby nie dostały nieco większej przestrzeni. Pojawiła się gra światła i cienia, ale prosiło się o więcej oddechu.

Profesor Stanisław Wejman to grafik, malarz, pedagog z wieloletnim doświadczeniem. Laureat m.in. Nagrody Fundowanej VIII Ogólnopolskiej Wystawy Grafiki w Warszawie w 1978, nagrody indywidualnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2005. Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2013) oraz Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2011) . Podczas wczorajszego wernisażu został wyróżniony odznaką Honoris Gratia za szczególne zasługi dla Krakowa i jego mieszkańców.

Ilustracje: Beata Malinowska-Petelenz