Forrest Gump na Kleparzu

Ponoć Forrest Gump spotkał na Kleparzu p. Gibałę i zanotował: “Mama always said democracy without common sense is like a box of chocolates bought on sale. Looks mighty pretty on the outside. But when you open it up, somebody already ate all the good ones.”

Co przetłumacz-że se Czytelniku na krakoski, bo mnie się nie chce.

Że świnia jestem i niesprawiedliwiec wobec Gibały? Że on przecież za swoje działa jak działa?

Oj tam, oj tam. Tak, nie lubię p. Gibały. Mało tego – mam tę przewagę, że go nie znam. Tyle, że głupota robiona za swoje nadal jest głupotą, zwłaszcza jeśli dotyczy przyszłości mojego kraju. Tak – cholernie blisko mi liberałów. Że to nie ideał? Ideał to się wybiera stając przed ołtarzem na ślubnym kobiercu, a i to ponoć często się nie udaje. Więc nie stanę po stronie prawicowych populistów, którzy nakręcają referendalną modę, byle tylko odciągnąć nas od Europy. Niestety: wykorzystują do tego pożytecznych idiotów, którym nagle szajba odbiła i krzyczą, że najważniejsza jest demokracja.

Te łzy są dziś najbardziej wzruszające. Nawet zatwardziali przeciwnicy liberalnej demokracji nagle odkryli jej świętość. Jeszcze niedawno demokracja była dla nich salonowa, kosmopolityczna i podejrzana. Dziś chodzą wokół referendum niczym ministranci wokół monstrancji i oburzają się: „Jak można nie iść?!”

Otóż można.

Referendum bywa pięknym narzędziem. Ale bywa też młotkiem do rozwalania wyborczego stołu: nie po to wymyślono demokrację przedstawicielską, żeby co pół roku urządzać obywatelom kolejne dogrywki w atmosferze obrażonego wesela. A skoro prawo przewiduje próg frekwencji, to znaczy, że ustawodawca był mądrzejszy od spin-doktorów i rozumiał, że nie każde wzmożenie jest wolą narodu. Czasem jest tylko nagłośnionym fochem.

Spokojnie: można iść na referendum, można głosować przeciw, można za. Ale mądrzej uznać, że nie każda polityczna awantura zasługuje na powagę obywatelskiego święta. Więc ja, umiejętnie korzystając z demokracji, do referendum nie idę. I mam maleńki apel, nie, nie do prawicy narodowo-socjalistycznej, ale do wahających się liberałów: – Naprawdę jest o czym gadać? Trzeba ratować Kraków, bo pod jego murami Tatarzy?

Zaraz usłyszę: „I to pisze Bereś, zwolennik demokracji? Ubrał się w ornat i na bojkot dzwoni?”. Sprawa jest prostsza: Bereś to może i świnia, ale od lat — czasem w todze, czasem w komży, czasem, przyznajmy uczciwie, w pachnącym diabelską siarką futerku felietonisty — broni jednego: prawa do rozsądku. Bo demokracja bez rozsądku przypomina elegancką bombonierkę, w której po otwarciu znajdujemy wyłącznie złotka po czekoladkach.

Niby dostaliście luksus, ale żeby potem, kurna, nie było, że nie tego chcieliście.

Rys. Beata Malinowska-Petelenz