Stanisław Stabro

Stary człowiek nad brzegiem stołu

z przyczesaną śmiercią na siwych

włosach. Syn nad zakolem rzeki,

brzegami dzieciństwa, wnuczka

z tajemnicą poranka pod rękę i

z niezmiennym krajobrazem w tle,

coraz bliżej początku.

Wiersz pochodzi z tomiku „Wiersze wybrane”, Biblioteka Kraków, Kraków 2018 z ostatniej części La vie après la vie. Znalazły się w niej ostatnie wiersze Stanisława Stabro.\

Stanisław Stabro (ur. 23.08.1948 w Świdnicy) – poeta, historyk literatury, krytyk literacki, redaktor, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor nauk humanistycznych, członek grupy poetyckiej „Teraz”, jeden z czołowych twórców Nowej Fali. Ukończył Liceum Ogólnokształcącego w Suchej Beskidzkiej, absolwent polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował jako poeta w 1966 na łamach „Życia Literackiego”. Pierwsza książka poetycka „Requiem” ukazała się dopiero w 1973 roku. Wydał prawie dwadzieścia książek, w tym jedenaście zbiorów wierszy. Współpracował m.in. z warszawską „Kulturą”, „Literaturą”, „Odrą”, „Poezją”, „Kulturą Niezależną”, „Studentem”. Liczne publikacje w edycjach zbiorowych oraz opracowania książkowe. Współpracował z działającą w drugim obiegu „Kulturą Niezależną”. Jego poezja tłumaczona była na kilka języków. Laureat wielu nagród poetyckich – za tomiki i poszczególne wiersze. Wielokrotnie odznaczony za dokonania poetyckie i zawodowe (Złoty Krzyż Zasługi (2000), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2003), Medal „Dziękujemy za wolność” przyznany przez Stowarzyszenie „Sieć Solidarności (2016)). W 2015 roku odznaczony srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W latach 1975-1989 należał do Związku Literatów Polskich, od 1989 związany jest ze Stowarzyszeniem Pisarzy Polskich. Jest ojcem poetki Agnieszki Stabro.