Marzena Dąbrowa-Szatko

Ratownik. Ocalenie II

złotowłosy chłopiec

leży na pomoście

słońce igra w płowych rzęsach

figluje po policzkach

gdy mruży oczy

jego ramiona mają kruchość poranka

oliwkowa skóra pije światło wody

i to on

ocala mi życie

gdy ginę w topieli

ślepych przypadków

on jak skała i opoka

figura z greckiej wazy

kuros z ateńskiego wzgórza

młodzieniec z labiryntu

przywraca wiarę

w nieprzemijające

bo jest

Marzena Dąbrowa-Szatko, poetka od urodzenia związana z Krakowem. Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała w 1977 roku  cyklem reportaży w „Świecie Młodych”, publikowała teksty prozatorskie i wiersze w prasie młodzieżowej („Świat Młodych”,„Płomyk”, 1977-1980), a potem m. in. w „Studencie”, „Nowym Nurcie”, „Radostowej”, „Suplemencie”, „Okolicy Poetów”, „Akancie”, „LiryDramie”, „Gazecie Kulturalnej”.  Pierwsza samodzielna książka „Pory przelotne” ukazała się w 1995 roku. Od 2018 r. należy do Krakowskiego Oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Przez ten czas wydała dziewięć samodzielnych tomów poezji:

„Odejście mitu” (2000), „Próba zbliżenia” (2005), „Powrót na Ogrodową” (2007), „Próba rekonstrukcji” (2008), „Krajobraz z pawiem” (2012), „Proszę się przygotować” – z płytą „W drogę” wg projektu Bożeny Boby-Dygi (2015), „Gdzie będą nie będą” (2021), „Przez ucho igielne” (2021).

Prezentowany wiersz pochodzi z tomu „Proszę się przygotować” (Kraków 2015).