Kiedy w 1932 roku 28-letni Michał Choromański wydał swoją drugą książkę
Zazdrość i medycynę, nie przypuszczał, jak wielkiego szumu ta powieść
narobi w ówczesnym świecie literackim. Krytyka z marszu zachwyciła się
jej formą, konstrukcją bohaterów oraz opisami ich stanów wewnętrznych.
Młody pisarz otrzymał za nią Nagrodę Młodych Polskiej Akademii Nauk,
a za drugie wydanie powieści wynajął sobie część słynnej willi Chimera
w Zakopanem. Ta sława nie trwała jednak długo, bo powojenni krytycy już
nie byli tak entuzjastyczni. Zazdrość i medycynę uznano za tanią powieść
sensacyjno-erotyczną, a pisarza, który w 1940 roku wyemigrował do Brazylii,
a potem do Kanady, skazano na zapomnienie.