Kiedy jako młody prowincjusz przybył w roku 1906 do uniwersyteckiego
Krakowa, miasto od wielu dekad było nadgraniczną twierdzą. Reżim habsburski
zdemokratyzował się od czasu klęski pod Sadową w 1866 roku nadzwyczajnie,
toteż dla chłopskich dzieci z biednych rodzin nawet oficerskie rangi stały
się dostępne. Jedyny warunek był taki, żeby posiadać wykształcenie. Armia
wyławiała tych „wykształciuchów” starannie, dając im szansę – w zamian
za ochotniczy akces do sił zbrojnych – na wybór ulubionej jednostki. Potrzeby
wojskowych rosły w miarę, jak świat stawał się coraz bardziej skomplikowany na skutek odkryć „wieku pary i elektryczności”.